حرف های یک خانم بازیگر که همه مشکل کشور را حقوق بانوان می داند جدی گرفته اید اما او تنها نیست
به گزارش این با من، خانمی بازیگر از کشورمان، در جشنواره ونیز جایزه ای برده و در سخنانی کوتاه، درست در زمانی که به کشورمان تجاوز شده و کودکان و زنان و مردان بسیاری، چه در مدرسه و عروسی و سالن ورزش و چه در دفاع از کشور و اتفاقاً در دفاع از همین خانم و زنان و مردانی دیگر همچون او کشته شده اند، بی حتی یک کلمه اشاره به این جنایات، از رنج زنان ایران گفته است.
به گزارش این با من به نقل از خبر آنلاین، روزنامه اطلاعات نوشت: آیا این که در زمانه ای که کل موجودیت کشورت که نه، کل تمدنت مورد تهدید است و قرار این است که کل تمدنت نابود شود و به عصر حجر برگردی، مهم ترین دغدغه ات زنان باشند، آیا یعنی واقعا دغدغه زنان را داری؟
این خانم بازیگر در چنین نگاهی تنها نیست و کم نیستند آنهایی که درست در موقعی که کل تمدن ایران با تهدید روبه روست، اولویت شان ایران نیست. و البته وقتی بخش قابل توجهی از شناخته شده ترین نخبگان صاحب اندیشه هم چنین اند، بی انصافی است که صاحبان اندیشه را بگذاریم و کسی را به پرسش بگیریم که احتمالا هیچ گاه خودش را جزو نظریه پردازان و نظریه پرداز ها ندانسته و حالا جایزه ای هم گرفته باشد.
عده ای هستند که در همین جنگ اخیر، ایران را مقصر می دانند و نهایت استدلالشان این است که ما ۴۷ سال است شعار مرگ بر آمریکا می دهیم و حاضر به مذاکره مستقیم با آمریکا نبودیم. این استدلال مردم عادی نیست که احتمالا خیلی از آنان هم شاید چنین بگویند، ولی وقتی شناخته شده ترین متفکران علوم سیاسی جامعه هم چنین بگویند، دیگر فاجعه است، فاجعه است که متفکران و نظریه پرداز های ما بگویند به ایران حمله شد چون شعار مرگ بر آمریکا دادیم. و وقتی استناد می کنی به سخن صریح دیک چنی که گفته ما برای کنترل بازار نفت و کنترل جهان باید ایران را تسخیر نماییم یا استراتژیست بزرگی همچون برژینسکی در کتاب «صفحه بزرگ شطرنج» گفته برای کنترل چین و روسیه باید ایران را کنترل نماییم، همان نظریه پرداز های صاحبنام می گویند این حرف «چرند» است و دلیل حمله همان شعار مرگ بر آمریکاست.
خیلی هم که اصرار بکنی که پس آن حرف ها که خود آنها برای حمله به ایران گفتند چه می شود؟ جواب می دهند که اتفاقاً این حرف ها نشان داده است که ایران مهم می باشد و می توانیم با آنها به توافق برسیم. واقعاً؟ آیا واقعا می شود با آنها به توافق رسید؟ کجای حرف دیک چنی یا برژینسکی هست که برویم برای کنترل جهان با ایران به توافق برسیم؟ یکبار دیگر نظر آنها را بخوانید. می گویند ایران را بگیریم تا جهان را کنترل نماییم، درست مثل کشف قاره آمریکا.
درست مثل تسخیر قاره آفریقا و هندوستان. در تمام اینها، جهان اگر هم سر میز شام است، خودش غذا است و نه میهمان شام. کجای تفکر و نگاه غرب به ما توافق برای کنترل جهان است، برای برژینسکی به عنوان نظریه پرداز و دیک چنی به عنوان مجری، ما غذای شام هستیم و نه شریک شام. مقرر است به قول هملت، خودمان را بخورند. و چون این ما هستیم که مقصریم، پس اگر هم کودکانمان را می کشند یا هدف، نابودی تمدن ماست، به قول آن جامعه شناس جلای وطن کرده، تقصیر خود ماست یا به قول خانم هنرپیشه برنده جایزه، مسئله اصلی زنان هستند، یا به قول آن استاد فلسفه سیاسی، اگر مذاکره مستقیم کرده بودیم، به ما حمله نمی شد.
واقعیت این است که در این نگاه، غرب محق است و ما مقصر. برای همین است که این اندیشمندان به صراحت می گویند اگر ایران، توسعه و آزادی و دموکراسی می خواهد، فقط در پیوند با غرب میسر است و اصلاً تجربه ۵۷ سال تسلط مطلق غرب بر کشورمان، از کودتای ۱۲۹۹ تا انقلاب ۵۷ که در تمام آن مدت، نه توسعه داشتیم، نه آزادی و نه دموکراسی (جز مدت کوتاهی که آن هم توسط کودتا مقابل مصدق برچیده شد) حساب نمی شود و حتی نمی بینند که تلاش ۴۰ ساله ایران برای داشتن ذوب آهن به نتیجه نرسید، جز با کمک شوروی. و آن وقت با آن دو کودتا، آن همه جداکردن سرزمین ها و این همه بمب و کشتار، هنوز می گویند این گرایش به چین است که خطرآفرین است و نه بمبی که آمریکا بر سر ما می ریزد.
وقتی قبول داشته باشیم که ما غذای شام غرب هستیم و مسئله مان بجای ایران، حکومت باشد، خیلی عادی است که پشت تریبون بجای کشتار خردسالان میناب و اعتراض به برنامه نابودی تمدن و تجزیه ایران، بگوئیم مشکل ما الان فشار بر زنان است. وقتی ما خودمان را غذای شام غرب بدانیم، این گفته ها عادی است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۷ بعلاوه ۳