ابعادی تازه از زندگی افراد دارای لکنت
این با من: در اکران ویژه مستند «لکنت» ساخته منصوره میرمعرب در موزه سینمای ایران، کارگردان اثر با اشاره به یکی از تجربه هایش در گفت و گو با فردی دارای لکنت اظهار داشت که او برای پرهیز از پرسیدن یک سؤال ساده در ایستگاه اتوبوس، گاهی آن قدر منتظر می ماند تا موقعیت مورد نظرش بدون نیاز به صحبت کردن برطرف شود. بگفته میرمعرب، چنین تجربه هایی نشان میدهد که دشواری های زندگی افراد دارای لکنت، تنها به نحوه صحبت کردن محدود نیست و می تواند بر ارتباطات روزمره و حضور اجتماعی آنان نیز اثر بگذارد.
به گزارش این با من به نقل از خبر آنلاین و به نقل از روابط عمومی موزه سینمای ایران، مستند «لکنت» ساخته منصوره میرمعرب، به مناسبت روز جهانی آگاهی از لکنت زبان و با همکاری ایکوم ایران و موزه سینمای ایران، شامگاه چهارشنبه، ششم آبان ماه، در سالن فردوس موزه سینما به نمایش درآمد. بعد از نمایش فیلم، سیداحمد محیط طباطبایی، رییس ایکوم ایران و منصوره میرمعرب، کارگردان اثر، درباره ی مبحث فیلم، تجربه زیسته افراد دارای لکنت و چالش های کمتر دیده شده آنان گفت و گو کردند.
محیط طباطبایی: موزه موفق باید پذیرای همه گروههای جامعه باشد سیداحمد محیط طباطبایی در شروع این جلسه، ضمن تقدیر از مدیریت و کارکنان موزه سینمای ایران برای فراهم کردن زمینه نمایش این مستند، به اهمیت پرداختن به مسایل اجتماعی در آثار مستند اشاره نمود.
او با تکیه بر ضرورت توجه موزه ها به نیازهای گروههای مختلف جامعه اظهار داشت: موزه زمانی فعال و موفق است که بتواند افراد بیشتری را با خصوصیت ها و نیازهای متفاوت در خود جای دهد و شرایط مناسب تری برای حضور و مشارکت آنان فراهم آورد.
رییس ایکوم ایران با اشاره به جایگاه فرهنگ در توسعه اجتماعی، توجه فرهنگی را یکی از راه های شناخت و مواجهه درست با مسایل جامعه دانست و اظهار نمود که خیلی از مشکلات، در کنار ابعاد اقتصادی، نیازمند نگاهی فرهنگی و کوشش برای تغییر نگرش ها هستند.
او با اشاره به آثار منصوره میرمعرب، توجه این فیلم ساز به مسایل اجتماعی و کوشش برای تغییر نگاه مخاطب را پرارزش دانست و افزود که تولید مستقل چنین آثاری، با وجود دشواری های مالی و اجرایی، می تواند زمینه طرح موضوع هایی را فراهم آورد که کمتر در معرض توجه عمومی قرار گرفته اند.
لکنت را باید شناخت، نه این که به آن برچسب زد محیط طباطبایی در ادامه، بر ضرورت تغییر نگاه جامعه به افراد دارای لکنت تاکید کرد و اظهار داشت: «لکنت را نباید به عنوان یک بیماری یا محدودیت دید، بلکه باید آنرا یک خصوصیت خاص دانست که باید درک شود، پذیرفته شود و با آن همراهی کرد.»
او با اشاره به اهمیت آگاهی بخشی درباره ی شیوه ارتباط با افراد دارای لکنت افزود که محیط های فرهنگی، همچون موزه ها، باید به فضاهایی امن تبدیل شوند؛ فضاهایی که افراد بتوانند بدون نگرانی از قضاوت یا برخورد نامناسب، حضور پیدا کنند، نیازهایشان را بیان کنند و از امکانات فرهنگی بهره مند شوند.
رییس ایکوم ایران با اشاره به ارتباط ناآگاهی و رفتارهای نادرست اجتماعی اظهار داشت: «برخورد غلط با موضوعات گاهی از جهل ناشی می شود. این جهل ترس می آورد و ترس هم رفتارهای خشن و این چنینی را بهمراه دارد. هرچقدر سطح آگاهی و شناخت خودمان را نسبت به هم بالا ببریم، اساسا به جایی می رسیم که می توانیم همدیگر را درک نماییم و بفهمیم. نتیجه این آگاهی، همزیستی و همراهی بیشتر خواهد بود.»
او همین طور با اشاره به تجربه اشخاصی که به سبب لهجه یا خصوصیت های گفتاری خود احساس شرمندگی می کنند، بر مسئولیت جامعه در پذیرش تفاوت ها تاکید کرد و اظهار داشت که خصوصیت های زبانی و گفتاری نباید به عاملی برای طرد یا تحقیر افراد تبدیل شوند.
موزه ها؛ از نگهداری میراث تا مسئولیت اجتماعی محیط طباطبایی در قسمت دیگری از سخنانش، مسئولیت اجتماعی موزه ها را یکی از زمینه های مهم فعالیت این نهادها دانست و اظهار نمود که موزه ها، علاوه بر محافظت از میراث فرهنگی، می توانند در شناخت مسایل روز جامعه و تقویت همدلی و تعامل اجتماعی نقش آفرین باشند.
او با تشبیه نقش موزه ها به جایگاه بزرگان خانواده در گذشته، گفت همان گونه که پدربزرگ ها و مادربزرگ ها در خیلی از خانواده ها محل رجوع و گفت و گو هنگام بروز اختلاف بودند، موزه ها هم می توانند با تأکید بر حافظه تاریخی و دانایی انباشته خود، در برخورد با مسایل اجتماعی به جامعه کمک کنند.
منصوره میرمعرب: افراد دارای لکنت گاهی برای پرهیز از قضاوت، سکوت می کنند در ادامه نشست، منصوره میرمعرب درباره ی ایجاد ایده ساخت مستند «لکنت» توضیح داد که آشنایی با خانواده یکی از کودکان دارای لکنت و اطلاع از گردهمایی اعضای یک انجمن در پارک ساعی، زمینه آغاز پژوهش و ساخت این فیلم را فراهم نمود.
وی گفت در جریان مطالعه و فیلم برداری، با ابعاد جدیدی از زندگی افراد دارای لکنت آشنا شده است؛ اشخاصی که گاهی به سبب دشواری گفتار، کمتر صحبت می کنند و تلاش می کنند از موقعیت هایی که مستلزم گفت وگوست، دور بمانند.
این کارگردان با اشاره به یکی از تجربه هایش در گفت و گو با فردی دارای لکنت اظهار داشت که او برای پرهیز از پرسیدن یک سؤال ساده در ایستگاه اتوبوس، گاهی آن قدر منتظر می ماند تا موقعیت مورد نظرش بدون احتیاج به صحبت کردن برطرف شود. بگفته میرمعرب، چنین تجربه هایی نشان داده است که دشواری های زندگی افراد دارای لکنت، تنها به نحوه صحبت کردن محدود نیست و می تواند بر ارتباطات روزمره و حضور اجتماعی آنان هم اثر بگذارد.
ساخت مستقل فیلم و دشواری جلب مشارکت افراد میرمعرب با اشاره به این که ساخت این مستند سه تا چهار سال زمان برده است، از دشواری های تولید آن سخن گفت و توضیح داد که فیلم برداری را به تنهایی انجام داده و برای به عاقبت رساندن پروژه، با موانع گوناگونی مواجه بوده است.
او همین طور کسب رضایت افراد دارای لکنت برای حضور در فیلم را یکی از دشواری های مهم این تجربه دانست و گفت تعدادی از اشخاصی که در ابتدا برای مشارکت اعلام آمادگی کرده بودند، بعداً از حضور در فیلم منصرف شدند؛ موضوعی که روند تولید را بارها با مشکل مواجه کرد.
این فیلم ساز در پایان، با اشاره به پیگیری تجربه افراد دارای لکنت در کشورهای دیگر اظهار داشت که برای شناخت بهتر این مساله، با کمک اعضای انجمن لکنت ایران کوشیده است با اشخاصی در آلمان و دیگر کشورها ارتباط برقرار کند. بگفته او، این بررسی ها نشان داد که تجربه برخوردهای نامناسب اجتماعی، به ایران محدود نیست و افراد دارای لکنت در جوامع دیگر هم امکان دارد با رفتارهای مشابه مواجه شوند.
اکران ویژه «لکنت» در موزه سینمای ایران، بار دیگر بر اهمیت دیده شدن تجربه های کمتر شنیده شده و ضرورت فراهم کردن محیط هایی تاکید کرد که در آن تفاوت های فردی نه زمینه طرد، بلکه مبنایی برای شناخت، احترام و همزیستی باشند.
منبع: inbaman.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نام:
ایمیل:
نظر:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۵